T.T.K. RIJKEVORSEL: HISTORIEK


De club werd in de zomer van 1977 opgericht. Enkele bestuursleden van de toenmalige BGJG (nu Gezinsbond) en leden van Jeugdhuis Spiraal hadden in de lente van dat jaar de koppen bij elkaar gestoken. Met het sportaanbod was het die tijd vrij pover gesteld. Wie in Rijkevorsel aan sport wenste te doen kon ‘slechts' terecht bij voetbalclub Zwarte Leeuw en de volleybal club. In de recreatieruimte van het jeugdhuis stond echter al enige jaren in een tafeltennistafel en dat bracht wellicht een aantal mensen op het idee om te trachten een club op te richten.


Als eerste aanzet werd een bericht gelanceerd in het plaatselijk parochieblad waarin een oproep verscheen dat belangstellenden zich konden melden op een algemene vergadering. Die eerste meeting in augustus '77 kon wonderwel rekenen op een twintigtal mensen. De meesten van hen hadden blijkbaar ofwel thuis een tafel staan of hadden op de één of andere manier reeds kennis gemaakt met tafeltennis. Het voorstel van de organisatoren viel dan ook meteen in goede aarde want er bleek wel degelijk nood aan wat pingpong plezier.


De kersverse club kreeg van de gemeente onmiddellijk een degelijke ondersteuning door het toenmalige stempellokaal ter beschikking te stellen. We mochten een vijftal, weliswaar oude en versleten, tafels gebruiken van BLOSO en daarmee konden we van start gaan. De eerste toog bestond uit een tafel en enkele bakken bier en frisdrank. Als clubavond werd donderdag gekozen, een toevalligheid die tot op vandaag in onze club gehanteerd wordt.


Het eerste jaar werd er bewust gekozen voor een rustige en recreatieve aanpak. We sloten aan en kregen ook ondersteuning van KVKT (huidig Sporcrea VZW). We deden zelfs beroep op een gediplomeerde trainer om de eerste technische beginselen onder de knie te krijgen. De belangstelling en het aantal leden dat aansloot bij de nieuwe club groeide zienderogen. In de loop van dat eerste jaar werd al snel duidelijk dat een aantal mensen wel wat meer uitdaging en strijd wilden. De roep naar het in kompetitie brengen van enkele ploegen werd alsmaar duidelijker. Het volgende seizoen werd dan ook ingeschreven met een drietal ploegen.


Dank zij de lidgelden en de opbrengsten van de geïmproviseerde cafétaria waren we al snel in staat om een zestal gloednieuwe tafels, van het merk Heemskerk, te kopen en de eerste clubshirts konden natuurlijk ook niet achterwege blijven. Het lokaal waarin we speelden was langs de ene kant een godsgeschenk want we mochten het gratis gebruiken. Langs de andere kant waren er natuurlijk ook nadelen: de tafels moesten na ieder gebruik terug afgebroken worden omdat het lokaal leeg moest zijn om de dagelijkse doppers te ontvangen. Er lag een stenen vloer in die bij vochtig weer enorm begon te ‘zweten' wat de nodige glij- en schuifpartijen opleverde. Het is nog steeds een wonder dat er nooit (ernstige) ongelukken zijn gebeurd. Om één en ander te verbeteren werden er dan maar verluchtingsgaten gemaakt in de muren wat toch enig soelaas bracht. De verlichting was een ander heikel punt. Enkele handige clubleden brachten daarom wat extra lampen aan waardoor het zicht op de bal aanzienlijk verbeterde. Ondertussen werd er ook ergens een oude cafétoog op de kop getikt en een ijskast aangeschaft om de dranken koel te kunnen houden. Kortom, de infrastructuur werd de eerste jaren al beetje bij beetje op punt gezet.


De club kwam ook al snel naar buiten en lanceerde een jaarlijks tornooi in de zaal van het Parochiecentrum. De belangstelling voor deze organisatie was zeer groot, zowel de respons van andere clubs als recreatieve mensen die eens een balletje kwamen slaan. Voor de club betekende het ook naambekendheid en het aantal leden bleef stijgen. Al snel zaten we in de buurt van de honderd leden, zowel jeugd als volwassenen. Hoewel doorheen de jaren de club als zeer stabiel kan omschreven worden kende de vereniging na een vijftal jaar een eerste hoogtepunt. Er werd training gegeven, er werd veel en gemotiveerd getraind, de eerste successen op kompetitievlak werden geboekt en er werd massaal deelgenomen aan de tornooien, ingericht door KVKT. Louis Heremans, van geboorte een Rijkevorselaar, was uit sympathie komen aansluiten en vol bewondering keken we met zijn allen naar zijn kunsten aan tafel. In die periode slaagden we er dan ook in om de tornooibeker tweemaal na elkaar te winnen. TTK Rijkevorsel was een begrip geworden in tafeltennismiddens!

 
De eerste lichting jeugdspelers haakte na een zestal jaren af wat we nog altijd jammer vinden. Heel wat van die spelers konden destijds gelijke tred houden met mensen die nu nog actief zijn en….ondertussen een B-klassement hebben! De studies, het lief…hebben er echter anders over beslist. Op jeugdvlak kwamen we even in een dal terecht maar met de oprichting van een jeugdbestuur en onder impuls van een gedreven en zeer gemotiveerde trainer-speler Danny Vervoort stevenden we in een mum van tijd opnieuw af op een nieuwe piek. Op een bepaald ogenblik telden we ruim 140 leden waarvan bijna 100 jeugdspelers, een ongekende situatie en luxe die nadien zijn gelijke niet meer heeft gehad.


Bij een aantal seniors steeg ondertussen de ambitie en men zocht meer uitdaging. Die dacht men te vinden in de kompetitie van de VTTL. Bij het bestuur werd aanvankelijk de boot nog wat afgehouden maar toen we de gelegenheid kregen om het stamnummer van Essen over te kopen werd beslist om naast KVKT ook aan te sluiten bij de VTTL. De kompetitiespelers konden voortaan een keuze maken en omdat nieuwe bezems goed vegen groeide het aantal ploegen VTTL en was er een daling bij KVKT waar te nemen. Na verloop van tijd keerden een aantal mensen op hun stappen terug en vandaag kennen we een situatie waarbij beide federaties hun favoriete aanhang hebben.


De accommodatie kreeg na een tiental jaren een grondige face-lift. We kochten een houten vloer over van TTK Hoogstraten, een club die slecht draaide en van lokaal ging veranderen. Met de installatie van die houten vloer kwam een definitief einde aan de gladde en gevaarlijke tegelvloer. Van de gemeente kregen we een aanpalend lokaal in gebruik dat we mochten inrichten als cafétaria. Er werd een nieuwe toog gemaakt, tafels en stoelen completeerden het geheel. Als toetje werd de scheidingswand vervangen door glas zodat het speellokaal volledig gescheiden was van de cafétaria. Geen geroezemoes of andere storende geluiden meer voor de spelers en de toeschouwers/supporters konden eveneens hun gangen gaan.


De volgende vijf jaren bleef de club in de lift zitten. We konden rekenen op een stabiele kern onder de seniors en ook de jeugd bleef komen zodat het ledenaantal voortdurend ruim boven de honderd bleef. De vernieuwde cafétaria bracht natuurlijk ook meer gezelligheid tijdens maar vooral na de wedstrijden en de trainingen. Men bleef wat makkelijker plakken en nakaarten over alle mogelijke koetjes en kalfjes.


Aan deze periode kwam echter vrij onverwacht een einde. Op het ogenblik dat we allerlei plannen aan het uitbroeden waren om het vijftienjarig bestaan te vieren deelde het gemeentebestuur ons mede dat zij het lokaal voor andere doeleinden gingen gebruiken. Na vijftien jaar intensief gebruik mochten we dus opkrassen. Alternatieven lagen niet voor het oprapen of vielen al snel veel te duur uit. Enigszins ten einde raad klopten we opnieuw bij het gemeentebestuur aan met de urgente vraag of zij een mogelijke oplossing konden voorstellen. En er kwam een oplossing: de gemeente had een stuk grond aangekocht in een sportzone en stelde aan de club een recht van opstal voor. Onze club mocht gedurende 33 jaar beschikken over deze grond voor een symbolisch bedrag maar we dienden wel zelf in eigen beheer en met eigen financiën een lokaal op deze grond op te richten.

 
Er werden plannen en financiële berekeningen gemaakt. Allerlei maatregelen werden overwogen en ingevoerd om extra geld in het laatje te krijgen. Zo werd het luxe teerfeest vervangen door een spartaans etentje, werd het lidgeld opgedreven en werd het goedkope pintje een ietsje duurder. Er werd tweemaal een fruitverkoop ingericht waarbij we deur aan deur appels en appelsienen gingen slijten.


Anderhalf jaar na het aanspannen van de buiksriem stonden we in de startblokken voor de bouw van een eigen en gloednieuw lokaal. Na een jaar van hard werken en het nodige bouwoverleg konden we in september '93 met enorme trots ons eigen lokaal voorstellen aan het grote publiek, maar vooral onze eigen leden een pracht van een lokaal aanbieden. Geen overbodige luxe maar functionele soberheid waren en zijn nog steeds de troeven van het lokaal van TTK Rijkevorsel.


De verhuis en de aanpassing verliepen vlekkeloos wat natuurlijk niet zo vreemd klinkt als men zichzelf kan verbeteren! Nadien volgden nog kleinere aanpassingswerken zoals het aanleggen van een degelijke parking.

De leden komen nog steeds frequent en in grote getale trainen en kompetitie spelen zodat het de club best voor de wind gaat.
De verhuis naar een nieuw lokaal heeft echter geen stormloop van nieuwe leden tot gevolg gehad, een fenomeen waar we toch stiekem op hadden gehoopt. Met name bij de jeugd kenden we een terugval en een magere periode, een tendens die momenteel wat doorbroken lijkt. Bij de volwassenen kunnen we echter rekenen op een stevige en uitgebreide kern wat maakt dat TTK voortdurend een negentigtal leden in zijn rangen heeft.


In zijn historiek valt ook op dat TTK steeds een stabiel en goed functionerend bestuur heeft gehad. Er kwamen bestuursleden en er gingen er ook maar de vaste kern zorgde ervoor dat TTK goed geleid werd en is uitgegroeid tot de club van nu.